ഇനി എന്റ്റെ കണ്ണുകളില് ഒളിതാവളങ്ങള് തേടി അലയുന്ന തീഷ്ണമായ സ്വപന്നങ്ങള് ഇല്ല.....തന്റ്റെ കാല്പാദം മാത്രം നനച്ചു വഴിമാറുന്ന നന്നുത്ത മഴയില്ല.....മുമ്പേ നടക്കുതോറും ഇടുങ്ങി വരുന്ന വഴി പാതകളും ഇല്ല .......................
ഞാന് മടങ്ങുമ്പോള് ശേഷിക്കുന്നത് പാതി വായിച്ചു നിര്ത്തിയ ഒരു നോവല് മാത്രം .ഓര്മ്മകള് നിറങ്ങളായി തേച്ചുപിടിപ്പിച്ച ഏടുകള് .ഓരോ ഏടുകളിലും പരിജയപെട്ടു വിചിത്രമായ കുറേ മുഖങ്ങള്,സഹയാത്രികര് ആയിരുന്നില്ല ആരും . ഓര്ക്കുന്നു ഞാന് ഈ നോവല് വായിച്ചു തുടങ്ങിയ നിമിഷങ്ങള് .......ആ സായാഹ്ന്നം ശാന്തമായിരുന്നു . അന്ന് ഞാന് ആദ്യമായി പരിജയപ്പെട്ടത് രണ്ടു കഥാപാത്രങ്ങള് ഒരു പക്ഷെ ഞാന് മടങ്ങുമ്പോള് സഹതാപതിന്റ്റെയും കടപാടിന്റ്റെയും വാക്കുകള് ഇവര്ക്ക് മാത്രം കിട്ടുകയില്ല.ആമുഖത്തിനു ശേഷം എന്നെ സ്വീകരിക്കാനുള്ള മാലാഖമാരെ പോലെ വാക്കുകള് കോരി യിടാത്ത ഒരു ഏട് .കേവലം ഒരു ഷിഫ്റ്റ് ഡിലീറ്റ് അടിച്ചത് പോലെ ,അതിന്റ്റെ പ്രാധാന്യം ഇന്ന് ഞാന് മനസിലാക്കുന്നു .
തിരിച്ചെത്താന് കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില് പക്ഷേ ................തുടര് പേജുകള് വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത് ഞാന് അറിയാതെ ആയിരുന്നു.എല്ലാവരെയും പോലെ എന്റ്റെ കുട്ടിക്കാലം .തോടുകളും,കുളപടവുകളും ,കുന്തി പുഴയുടെ തീരന്കളും.....ഈ ഓര്മ്മകള് മതി എനിക്ക് ജീവിക്കാന്,പക്ഷെ കഴിയുന്നില.
ഞാന് എന്ന സാധാരണ വായനക്കാരന് പിടികിട്ടാതെ പോയ ഒരു കഥാപാത്രം.എന്നിലേക്ക് നടന്നു വന്ന ആ ഭാവത്തെ പലപ്പോഴായി വായിച്ചെടുക്കാന് ശ്രമിച്ചു.പക്ഷെ കുറെ ചോദ്യങ്ങള് മാത്രം ബാക്കിയാകുകയായിരുന്നു.ഏതൊരു എഴുതുകാരന്റ്റെയും ചില ചിന്തകള് വായനകരനില് അടിചെല്പിക്കുനതാകം. അത് പോലെ അവള് എന്നില് ശേഷിക്കുന്നു .ഇനി എന്റെ ചാരം അവളില് സിന്ധൂരമായി മാറുമ്പോള് അറിയുകയില്ല ആരും എന്റെ വേദനയെ..............."
ഞാന് .................
No comments:
Post a Comment